Наша газета - "Перамога"!



Гурт "Тяни-Толкай" наведаў Дзятлава з канцэртам

27 лістапада ў прахалоднай зале раённага Дома культуры было сапраўды горача: свае палымяныя сэрцы і жывыя галасы гледачам дарылі сталічныя музыкі - агульнавядомы і, пэўна, любімы беларусамі гурт "Тяни-Толкай".

Увесь канцэрт праходзіў на неверагодна пазітыўнай хвалі, жыва, інтэнсіўна, цікава і часам нечакана. Музыканты Павел Клышэўскі, Павел Тараймовіч, Андрэй Заяц і Кірыл Клішэвіч выконвалі як добра вядомыя ўсім кампазіцыі мінулых гадоў ("Даль-чужбинушка", "Снег", "Наши звучат имена"), так і прэм'еры ("07.08.09", "Банька", "Полоса приграничная" — кампазіцыя стваралася як саўндтрэк да серыяла пра мяжу), пастаянна падтрымлівалі цесны эмацыянальны кантакт з аўдыторыяй. Добры гук забяспечваў на працягу ўсяго канцэрта самы сціплы і непрыкметны, а яшчэ самы юны ўдзельнік калектыву — гукарэжысёр Аляксандр Каляда.



Пасведчанне з адзнакай

Да выпускнога вечара заставалася некалькі дзён. Міша чакаў яго з нецярпеннем: у шафе вісеў напрасаваны новы, светлы касцюм, прыгожая кашуля, падабраны да яе гальштук. Хлопцу так хацелася апрануць усе гэтыя абноўкі, якія купіла яму на рынку бабуля. Карцела яшчэ раз прымераць, палюбавацца ўбраннем перад люстэркам. Так і зрабіў.



Попел на ветры


Рыта сядзела ў кватэры адна. Цішыню навокал парушаў толькі тэлевізар. Абыякава ўтаропіўшыся ў яго экран, жанчына націскала на пульт, пераключала каналы. Перад ёй адзін за адным, нібыта ў хроніцы, мільгалі чыесьці твары, з усмешкамі і не, сумныя і вясёлыя, надзіва прыгожыя і звычайныя.



Маналог параненай душы


Павольна душа пакідала цела. Панавала лёгкасць, бязважкасць, больш не было ніякага болю і мукаў сумлення. Толькі шкадаванне, што занадта рана даводзіцца пакідаць гэты цудоўны-цудоўны свет, з яго маленькімі радасцямі, з яркім сонцам, з пяшчотным подыхам ветру, з начнымі зоркамі. Як прыемна было на іх глядзець, адчуваць іх асаблівы спакой, наталяцца ім. Усяго гэтага больш ніколі не будзе, паколькі жыццё яшчэ адной маладой жанчыны спынілася, Нібы гадзіннік, які адлічыў усяго толькі трыццаць гадоў. I зламаўся. Назаўсёды.



Жанчына і кацяня

Жанчына вярталася з вакзала. Толькі што яна праводзіла ў далёкую камандзіроўку каханага чалавека, і на душы ў яе было сумна і цяжка. Камандзіроўка абяцала быць доўгай і небяспечнай, і хоць каханы ў час развітання, як мог, падбадзёрваў яе: "Не хвалюйся, табе шкодна хвалявацца. Не ўсё там так страшна, як раздуваюць у тэлерэпартажах падкія да сенсацый журналісты", яна разумела, што ён проста шкадуе яе, а журналісты, наадварот, прымяншаюць ступень небяспекі. I хоць ёй сапраўды хвалявацца было непажадана, іголачкі трывогі і суму ад апанаваўшай адзіноты балюча паколвалі сэрца.



Вандалы ў Дзятлава

Раз на год, а то і часцей, мне выпадае ехаць праз Полацк да сваякоў. Пачатак горада з вагоннага акна заўсёды пазнавала па брудна-шэрай сцяне гаражоў. А сёлета не пазнала.
Знікла сцяна. Перад акном нечакана разгарнулася выстава жывапісу пад адкрытым небам. Малюнкі, многа малюнкаў. Яркіх, фантазійных, цікавых. Уся гаражная сцяна была распісана графіці. Мне і суседзям па купэ спадабалася.

На жаль, зусім іншыя графіці ў нашым Дзятлаве. Недарэчныя напырскі з балончыкаў. Дзе папала і дзе непатрэбна.



Да вас ідзе дзяржаўны iнспектар працы...

У кастрычніку 2009 года кіраўніком дзяржавы быў падпісаны Указ №510 "Аб удасканаленні кантрольнай (нагляднай) дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь". Ён уступае ў сілу з 1 студзеня 2010 года. Мэта прыняцця названага нарматыўнага прававога акта відавочна з яго назвы.

Што ж зменіцца з яго прыняццем?



Хуткакрылы матылёк

Таццяна Сямёнаўна Нікіпорчык працуе выхавальніцай дзіцячага садка №2. Увайшоўшы ў яе пятую групу, адразу трапляеш у казку. Незвычайная аздоба пакоя, цацкі, зробленыя рукамі выхавальніцы, фотаздымкі, на якіх яна з дзецьмі, маленькія крэслы і столікі.

Чаго там толькі няма! Таццяну Сямёнаўну калегі называюць чалавекам з залатымі рукамі. I ў гэтым мы пераканаліся на свае вочы. Нам захацелася пагутарыць з гэтай няўрымслівай жанчынай, больш даведацца пра яе захапленні, яе творчасць, якую яна прысвячае сваім выхаванцам, пра яе характар і жыццё.



Вярнуліся з Брэста прызёрамі

Нядаўна ў горадзе Брэсце прайшла інтэрактыўная гульня "Кубак белавежскага зубра", прысвечаная 600-годдзю надання Белавежскай пушчы запаведнасці. Наша гімназія была запрошана да ўдзелу ў ёй. Каманда навуковага таварыства гімназістаў "Эверэст" у складзе Марыі Ражко, Алены Вішнарэўскай, Кацярыны Стракоўскай заняла 2 месца.



Крухмал - прадукт нацыянальны

Карэспандэнтка гутарыць з дырэктарам ААТ "Боркаўскі крухмальны завод" I. Рэгіневічам.

— Іван Вінцэнтавіч, якімі клопатамі жыў крухмальны завод на працягу гэтага года?

— Бягучы год для нашага завода, шчыра кажучы, выдаўся не з лёгкіх. Калі планавалася нарыхтаваць каля 8 тыс. тон бульбы, то рэальна за вясну і восень атрымалі ад гаспадарак менш за 4 з паловай тыс. тон. Не парадаваў і прыватны сектар: сёлета ад насельніцтва была атрымана толькі трэцяя частка ад штогадовага аб'ёму бульбы.



Вы маеце права ім ганарыцца


У ліпені 2009 года ў рады Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь быў прызваны наш зямляк Яўген Станіслававіч Багдзель. За кароткі час службы на пасадзе старшага сапёра 7 асабовага танкавага батальёна. Яўген зарэкамендаваў сябе як добрасумленны, старанны ваеннаслужачы, здольны вырашаць пастаўленыя яму задачы ў розных умовах абстаноўкі.



Поспехі воіна-сувязіста


Вопыт мінулых войнаў, лакальных канфліктаў і праводзімых вайсковых вучэнняў паказаў, што з выконваннем задачаў па агнявому паражэнню праціўніка, утрыманню сваіх важных аб'ектаў і захопу аб'ектаў праціўніка ў ходзе наступлення, існуе не менш важная задача — забеспячэнне войск бесперапыннай і якаснай сувяззю. Гэту задачу імкнуцца з поспехам выканаць воіны-сувязісты. Адным з лепшых у гэтай справе камандаванне 7 АТБ па праву вызначае радавога Міхаіла Міхайлавіча Гародку. Нягледзячы на тое, што ён зусім нядаўна быў прызваны ў рады Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.



Марусіны прыгоды

У Марусіных планах на той жнівеньскі вечар нічога такога не было: вярталася з вёскі ад бацькоў. Ехала не з пустымі рукамі: з роднай вёскі "гуманітарку" вязла ў выглядзе масла, смятаны, тварагу... I ад шчырага сэрца, а гэта значыць, пакуль да аўтобуснага прыпынка данесла — рукі абарваліся.



Маленькая жанчына

Веру я не бачыла даўно. 3 апошняй нашай сустрэчы прайшло два гады. Зноў я сустрэла дзяўчыну вясной. Яна паволі ішла па вуліцы, трымаючы за руку маленькую дзяўчынку. Тая, ніколькі не саромеючыся, смяялася, па-дзіцячы радавалася цудоўнаму вясноваму дню, першым, яшчэ скупым, промням сонейка.



Руда Яварская: школьны музей

Даніна памяці

1965 год з'яўляецца пунктам адліку ў гісторыі музея Рудаяварскай школы. Ён быў заснаваны тагачасным дырэктарам гэтай установы адукацыі Сяргеем Іванавічам Клімко. Год за годам, крок за кро-кам ішла карпатлівая работа па стварэнні экспазіцыі музея, яго афармленні. Экспанаты збіралі настаўнікі і вучні, перадавалі жыхары навакольных вёсак. Разам з гэтым ішоў грунтоўны збор інфармацыі аб гісторыі родных мясцінаў. Важнае месца ў гэтым накірунку заняло вывучэнне тэмы Вялікай Айчыннай вайны.

Источник: Дятловская районная газета "Перамога" и интернет-портал http://diatlovonews.by/