Жанчына і кацяня



Жанчына вярталася з вакзала. Толькі што яна праводзіла ў далёкую камандзіроўку каханага чалавека, і на душы ў яе было сумна і цяжка. Камандзіроўка абяцала быць доўгай і небяспечнай, і хоць каханы ў час развітання, як мог, падбадзёрваў яе: "Не хвалюйся, табе шкодна хвалявацца. Не ўсё там так страшна, як раздуваюць у тэлерэпартажах падкія да сенсацый журналісты", яна разумела, што ён проста шкадуе яе, а журналісты, наадварот, прымяншаюць ступень небяспекі. I хоць ёй сапраўды хвалявацца было непажадана, іголачкі трывогі і суму ад апанаваўшай адзіноты балюча паколвалі сэрца.

— Жанчына, купіце коціка, — спыніў яе нечы голас.

Яна азірнулася. У паўзмроку слаба асветленага падземнага пераходу стаяла не старая яшчэ бабуля і трымала ў руках лазовы кошык, у якім нешта папісквала.

— Купіце! — згледзеўшы сум і нерашучасць у вачах жанчыны, ужо
больш настойліва паўтарыла сваю просьбу бабуля. — Харошыя коцікі,
чыстапародныя сіямскія. Выбірайце, якога хочаце. Тут два хлопчыкі і дзяўчынка.

Жанчына падышла бліжэй. 3 кошыка, з-пад нейкай пялюшкі — відаць, клапатлівая гаспадыня прыкрыла, каб кацяняты не змерзлі на холадзе — цікаўна паблісквалі незвычайнымі блакітнымі вачанятамі тры аднолькавыя рудыя мордачкі.

"Сапраўды, вазьму сабе кацяня. Хоць нешта жывое і цёплае будзе ў кватэры. Я буду клапаціцца пра яго, і яно мяне палюбіць. I ўдваіх нам будзе лягчэй чакаць..."

— Харошыя коцікі, праўда? — расхвальвала свой тавар бабуля. — Ужо вялікія, есці прывучаныя. I акуратныя, не хвалюйцеся. Я нядорага прашу. На птушыным рынку ў мяне б іх з рукамі адарвалі, ды часу не маю там стаяць. Бярыце, не пашкадуеце! Вам якога? — і бабуля стала па чарзе даставаць з кошыка кацянят:
— Вось гэты — гарэза. А гэтая котка — сама пяшчота. А гэты — з характарам...

Калі яна дастала ўсіх прэтэндэнтаў на ласку і любоў новай гаспадыні, на дне кошыка нешта варухнулася і слаба піскнула.

— А там у вас што? — спытала жанчына, якая ўжо было пацягнулася да ласкавай коткі.

— Дзе? — перш не зразумела бабуля. I, глянуўшы ў кошык, махнула рукой:
А, гэты... Ды гэта звычайнае, беспароднае кацяня. Суседская кошка прывяла траіх, дзеці не далі выкінуць адразу, а цяпер во гаспадыня не ведае, куды іх падзець. Гэтае — самае нікчэмнае. Хацелі яго ў смеццеправод спусціць, ды я папрасіла ўзяць у кошык замест падсцілкі — гэтыя ж сіямскія арыстакраты цяпло любяць, а тут толькі ад мамчынага боку — крычаць будуць.

Нешта павярнулася ў жанчыны ў душы.
— Дайце мне гэтае кацяня!

— Каторае? — не зразумела перш бабуля і зноў пачала выстаўляць напа-каз сваіх чыстапародных. — Гарэзу? Пяшчотнае?

— Падсцілку! — ледзь стрымліваючыся, амаль выкрыкнула жанчына.

— Вы што? — акругліла вочы ад здзіўлення гандлярка. — Я ж вам кажу:
яно беспароднае. I хворае — доўга не працягне. Да таго ж, — старая паглядзела ў кошык, — яно бруднае, гэтае кацяня — па ім поўзалі зверху, гадзілі... Як вы яго панесяце? Як лепей вам кажу — бярыце каторага сіямскага, не пашкадуеце.

— Я хачу менавіта гэтае кацяня! — скрозь зубы працадзіла жанчына, ледзь стрымліваючыся, каб не расплакацца: слёзы, якія яна так старанна стрымлівала ўвесь дзень, ужо дрыжэлі ў голасе, блішчэлі на вейках.

— Ну, калі вы так хочаце, — здзіўлена прамовіла бабуля і, пакорпаўшыся ў кошыку, дастала і грэбліва працягнула брудна-шэры камячок. Кацяня ледзь чутна піскнула і нават не расплюшчыла вачанят.

Жанчына схавала яго за пазуху і не звяртаючы ўвагі на выразнае: "Нейкая ненармальная" за спіной, амаль подбегам пашыбавала дахаты.

Бабуля мела рацыю — кацяня было ледзь жывое. Яшчэ б — трое жвавых i адкормленых сіямцаў коўзаліся па ім невядома колькі.

— Не бойся, мой маленькі, цябе больш ніхто не пакрыўдзіць, цяпер мы будзем разам, — прыгаворвала жанчына, капаючы напаўжывому з піпеткі ў рот малако разам з лекамі. — Ты вырасцеш, і станеш самым прыгожым катом. I калі вернецца наш каханы, мы з табой будзем яго сустракаць удваіх...

Жанчына памылілася.

Кацяня аказалася кошачкай. Праз колькі часу з дахадзягі яе стараннямі вырасла прыгажуня — з дымчата-шэрай, гладкай і пушыстай поўсцю, якая за далікатнымі вушамі-трохвугольнікамі паўставала бялёсым німбам: з выразнымі зялёнымі вачыма, абведзенымі па контуру невядомым візажыстам чорным алоўкам і гэтак жа дакладна акрэсленым вільготным ласкавым носікам, якія Дымка, ледзь толькі жанчына ўладкоўвалася на канапе, любіла ўторкнуць ёй пад паху і голасна мурлыкаць.

Больш адданай істоты ў жанчыны не было. Дымка адчувала яе настрой з парога. Яна ціхенька і, здаецца, з разуменнем глядзела ёй у вочы, калі ад каханага доўга не было вестак, весела скакала і дурэла, калі жанчына атрымлівала доўгачаканае пісьмо, пяшчотна лізала ёй руку — кожны пальчык, кожны пазногцік, як некалі цалаваў ён — калі ёй было асабліва цяжка і сумна...

А калі прыйшла чорная вестка. Дымка злізвала з яе шчок горка-салёныя слёзы.

Ніна Рыбік, “Перамога”, №91

_____________________________________________________________________________________________________

Иногда при прокладывании труб могут возникнуть некоторые проблемы. Например, трубы надо проложить через заасфальтированную транспортную магистраль. Останавливать движение сложно, так как многие дороги являются ведущими. Поможет горизонтальное бурение (гнб). Это направленное бурение без траншеи. То есть горизонтальное бурение позволяет бестраншейным способом прокладывать многие виды труб.

Комментарии

Дзякуй за

Дзякуй за чуллівую гісторыю.
наталля

какой такой

какой такой дзякуй. выражайтесь товарищ яснее.

Вот итог

Вот итог ассимилирования, Николай62. Родной язык, язык родителей забыли. "Дзякуй" = "Спасибо".

дак наоборот

дак наоборот друг мой. вообще сомневаюсь что батька мой помнил енту мову. асимиляция полная. брательник двоюродный который приезжал ноне тож говорит на чистейшей русской мове. хотя уроженец д. денисово. правда живет в минске.

Источник: Дятловская районная газета "Перамога" и интернет-портал http://diatlovonews.by/