Бабулька на цвінтары



Хмурны лістападаўскі дзень наступаў паволі. Была нядзеля. Па вуліцы невялікага гарадка, дзе стаяла хата адзінокай Веры Мажонак, вецер нёс пажухлае апалае лісце, відаць выграбшы яго недзе з-пад плоту, бо на дрэвах даўно было пуста. Накрапваў дождж.

Вера зняла з цвічка ў сенях парасон, замкнула дзверы і пайшла да касцёла. Яна кожную нядзелю хадзіла туды на ранішнюю імшу. Так рабілі яе бацькі, так і яна. Ужо падыходзячы да дзвярэй, сярод іншых прыхаджан заўважыла старэнькую бабульку. Як могучы захінаючыся ад ветру і дажджу, бабулька стаяла з працягнутай рукой: прасіла міласціну. Калі хто з прыхаджан, а такіх было няшмат, даваў крышку грошай, бабулька, падзякаваўшы, клала іх у кішэню. Вера таксама дастала кашалёк, знайшла ў ім дзве тысячы рублёў і падала іх бабульцы.

—Зашмат, — сказала тая і вярнула ёй адну тысячу назад. — Сама, відаць,
не багацейка.

Але Вера грошай не ўзяла:
—Няхай будуць вам, — сказала з цеплынёй у голасе.

Яна падумала, што і сапраўды не багацейка, што, падмятаючы ў горадзе вуліцы, не разбагацееш. Ды і не ў багацці шчасце. Было б здароўе. Так склаўся лёс, што пасля смерці бацькоў яна жыла адна. Праз чатыры гады збіралася пайсці на пенсію. Сякі-такі рубель на старасць адкладвала, а ўвогуле не трэслася над кожнай капейчынай, як некаторыя. Ніколі не праходзіла міма тых, хто прасіў грошай. Бачыла іншы раз, што, набраўшы патрэбную суму, чалавек адразу ж бяжыць па бу-тэльку віна. “Няхай сабе, — думала ў такіх выпадках, — лепш даваць, чым прасіць”.

Ужо пераступіўшы парог касцёла, яна раптам вярнулася назад:

—Вазьміце, а то прамокнеце зусім, — падала бабульцы парасон.

—Дзякую, я зараз пайду, — быў адказ.

Калі пасля імшы Вера выходзіла з касцёла, бабулькі сапраўды не было. “Куды ж яна пайшла, бедная? — з жалем падумала жанчына. — Апранута так лёгка. Дадому б яе запрасіць, накарміць гарачым. А можа, і жыць няшчаснай няма дзе. То няхай бы ў мяне...”

У будныя дні, падмятаючы вуліцы на сваім участку, Вера назірала за прахожымі з надзеяй убачыць тую бабульку. Але яе не было. Не было і вечарам на цвінтары, бор пару разоў на тыдзень хадзіла да касцёла. Убачыла толькі ў наступную нядзелю, калі пасля імшы выходзіла з храма.

—Ідзем да мяне, — прапанавала адразу ж, як толькі ўбачыла. — Сёння я змагу даць вам больш грошай, бо пазаўчора атрымала зарплату. І блінамі вас пачастую з мачанкай. А яшчэ пашукаю што-кольвечы з адзення, бо ў нас з вамі аднолькавыя рост і фігуры: абедзве худыя і невысокія. Можаце жыць у мяне, калі няма дзе.

Бачачы, што бабулька не супраць, узяла яе пад руку, і яны накіраваліся да брамы. Па дарозе зайшлі ў магазін, і Вера купіла булачак да чаю, цукерак.

—Падсалодзім крышку жыццё, — усміхнулася бабульцы. — Дайце я ваш пакет паднясу, бо ён нечым напакаваны.

—Не трэба, ён лёгкі, — не згадзілася тая.

Калі прыйшлі дадому, Вера пасадзіла госцю на канапе ў чыстай палове хаты, уключыла тэлевізар, а сама ўзялася пячы бліны, падаграваць мачанку, якую прыгатавала яшчэ з раніцы. Паставіўшы на стол усё, што было ў яе смачнага, пайшла клікаць бабульку есці. Зайшла ў чыстую палову і вачам сваім не паверыла: на канапе ся-дзела пажылая дама ў прыгожым убранні, на галаве — акуратная прычоска. Замест старых ботаў на нагах модныя туфлі.

—Здзіўляешся? — усміхнуўшыся, спытала бабулька. — Не здзіўляйся, мілая. Я не жабрачка і не міласціну прасіла. Я шукала спагадлівага чалавека з добрай і бескарыслівай душой. Нямала аб’ехала гарадоў і гарадкоў, пабывала ў многіх вёсках, аж пакуль не знайшла цябе. Справа ў тым, што я адзінокая. Шчасця не маю, а багацця шмат. Маю шыкоўную трохпакаёвую кватэру ў Мінску, дачу, грошы ў банку. Усё гэта хацела перадаць свайму пляменніку, але калі ўбачыла, які ён сквапны, што, акрамя прагі нажывы, у яго душы нічога няма, рашэнне сваё памяняла. Трэба, думаю, аддаць усё дастойнаму чалавеку — добраму, спагадліваму. Так будзе справядліва. Скажу больш: неўзабаве я паеду жыць у Аўстрыю, дзе таксама маю вялікае багацце. Яно засталося мне ў спадчыну ад брата. Ён, як і я, адзінока бавіў свае дні. У маладосці вельмі шмат працаваў, за работай ні сям’і не стварыў, ні дзяцей не нажыў. Перад смерцю ўсё запісаў на мяне. А я ўсё, што тут маю, аддам табе.

—Хіба так можна?! — здзівілася Вера. — Вы ж нават імя майго не ведаеце...

—А хіба ў імені справа? — усміхнулася бабулька. — Ды і пазнаёміцца нядоўга. Мяне завуць Казіміра Мажэйка. Некалі доўгі час жыла і працавала за мяжой. Была замужам, але дзетак Бог не даў. Муж памёр дванаццаць гадоў назад. А цяпер раскажы пра сябе, назаві сваё імя.

Вера назвалася, расказала сваю, так бы мовіць, працоўную біяграфію, а потым, крыху падумаўшы, запытала:

—Навошта ж мне такое вялікае багацце, якім вы хочаце мяне адарыць?

—Дзецям аддасі, унукам. Ёсць яны ў цябе?

—Няма... Я таксама адзінокая. Я нават замужам ніколі не была...

—Распараджайся ім так, як лічыш патрэбным. Я на алтары паклялася, што, знайшоўшы такога чалавека, як ты, аддам яму ўсё... А ты, са сваім добрым сэрцам, сама знойдзеш, з кім падзяліцца. Бедных і няшчасных навокал шмат...

Паабедаўшы, доўга размаўлялі. Абмяняліся адрасамі, тэлефонамі. У абедзвюх было такое ўражанне, што ведаюць адна другую даўно, што і не чужыя яны, а самая блізкая радня...

Калі Вера праводзіла бабульку Казіміру да мінскага аўтобуса, тая сказала:

—Якое шчасце, што я цябе знайшла! Цяпер мы не згубімся. Неўзабаве сустрэнемся зноў, каб я магла аформіць усе паперы і перадаць сваю маёмасць табе. А потым, калі захочаш, можаш пераехаць
жыць да мяне ў Аўстрыю... Падумай пра гэта.

—Я падумаю, — паабяцала Вера. І потым, гле-дзячы ўслед аўтобусу, зноў ціха прамовіла: — Я падумаю, мілая бабулька Казіміра... Родная мая...

Комментарии

бабушка на кладбище

замысел вроде неплохой,но реализован в стиле"золушки".

Источник: Дятловская районная газета "Перамога" и интернет-портал http://diatlovonews.by/