Мы расцягваем час, а жыццё, што імгненне...

Не ўмею я, што можа ўмець мне трэба,
Не стану тым, кім мне патрэбна быць.
Я ціхі: ёсць якісь кавалак хлеба,
А ўсё астатняе няхай, як набяжыць.

Я сам (адно без довадаў, сумненняў)
Адзіная з тых кропель з гушчыні.
А калі свет пагасне ў сутарэнні,
То зыркну той жа кропляй у агні.

***

Мы расцягваем час, а жыццё, што імгненне:
Развітанне з хвілінай, гадзінай і днём -
Пралятае паўз нас з пачуццём і натхненнем,
Мы ж, не цэнячы час, тым імгненнем жывём.

Мо каму не дарэчы такое дазнанне?
Мо хто хоча сказаць, што ўсё гэта хлусня?
Ён упэўнены: міг, як туман, не растане,
Бо сягонняшні дзень прагне новага дня.

Я ласкава прасіў бы яго: ні хвіліны
Не расцягвай надалей - і ўпэўнішся ты:
Каля нас пралятае мажлівасць адзіная
Атрасціся ад фальшы, дурману, лухты.

Ответить

CAPTCHA
Этот вопрос задается для проверки того, не является ли обратная сторона программой-роботом (для предотвращения попыток автоматической регистрации).

Источник: Дятловская районная газета "Перамога" и интернет-портал http://diatlovonews.by/