Сямейныя каштоўнасці

warning: Creating default object from empty value in /var/www/t-av/data/www/dyatlovo.info/modules/taxonomy/taxonomy.module on line 1390.


БРЫЛЬЯНТАВАЯ ПРЫГАЖОСЦЬ СЯМ'І

У маі бягучага года сваё брыльянтавае вяселле — 60 гадоў сумеснага жыцця адзначаць Людміла Васільеўна і Канстанцін Казіміравіч Каратышы з вёскі Кажухоўцы.

Гісторыя іх знаёмства пачалася з вясковага вяселля, на якое яны былі запрошаны. Канстанцін — як сябар жаніха, Людміла — як сяброўка нявесты. Праз паўгода яны стварылі ўжо сваю сям'ю. Кажуць, што гэта было каханне з першага погляду, а яшчэ аб'яднала іх падабенства нялёгкіх жыццёвых сітуацый.



ПАД ВЭЛЮМАМ ЖАЛЕЗНАГА ВЯСЕЛЛЯ

У студзені 65-годдзе сямейнага жыцця адзначаюць Павел Міхайлавіч і Станіслава Феліксаўна Хіркоўскія — жыхары аграгарадка Раготна. У календары юбілейных датаў 65 гадоў сумеснага жыцця пазначана як жалезнае вяселле. Нездарма: у назве адлюстравана трываласць і моц сям'і, якая гартаваліся на працягу многіх гадоў.



Лілеі залатога кахання

З чаго пачынаецца каханне і як захаваць гэты дар на ўсё жыццё? Мяркую, дакладна адказаць на пастаўленае пытанне могуць не тэарэтыкі-філосафы, якія проста разважаюць над зададзенай тэмай, а тыя сем’і, гісторыя якіх налічвае некалькі дзясяткаў гадоў.

Іх сумесная гісторыя пачалася з дзіцячага сяброўства, якое паступова перарасло ў сімпатыю, каханне, сям’ю. Сёння ёй ужо пяцьдзясят адзін год. І яе бясцэнным багаццем з’яўляюцца дзеці, унукі і праўнучка з мілагучным імем Ангеліна.

Летась усе яны сабраліся разам на залаты юбілей сваіх дарагіх мамы і таты, бабулі і прабабулі Веры Васільеўны і Баляслава Францавіча Крукоўскіх, жыхароў вёскі Хрольчыцы.



Ціхая пяшчота брыльянтавага вяселля

Бягучы год для сям’і Валянціны Іванаўны і Міхаіла Пятровіча Татарчыкаў з вёскі Юравічы багаты на юбілейныя даты: у чэрвені Міхаілу Пятровічу споўнілася 85 гадоў, а ў ліпені сямейная пара адзначыла брыльянтавае вяселле.

— Здаецца, такі працяглы прамежак часу, а праляцеў, як імгненне, — разважае Міхаіл Пятровіч. — Не верыцца і ў тое, што нашай сям’і ўжо шэсцьдзесят гадоў. Напэўна, так Бог вырашыў, каб мы сустрэліся, — працягвае ён. — А як жа інакш патлумачыць тое, што мы выбралі адзін аднаго сярод шэрагу іншых і не памыліліся: сталі сапраўды палавінкамі аднаго цэлага. І галоўнае тут не толькі каханне, але яшчэ і павага. Яна абавязкова павінна быць у сям’і.