Нашы святы



Hi хваста, ні лускі: Свята рыбака ў Гезгалах

На беразе возера ў Гезгалах 21 ліпеня ладзілася Свята рыбака ў рамках раённага праекта "Дбайных гаспадароў славім — весела час бавім". Рыбаловы закідвалі свае вуды і чакалі... Хто — залатую рыбку, хто — вялікую, а камусьці важна было, каб клюнула хоць якая-небудзь.



"Табе, мой горад, прысвячаем!"

Ужо з самай раніцы 2 ліпеня на вуліцах горада Дзятлава было шумна, весела, гаманліва.

 

Перад табой у вечным абавязку

Пачатак сакавіка выдаўся па-зімоваму марозны і снежны. На дзень, кат была прызначана наша з Марыяй Купраш сустрэча, сіноптыкі аб'явілі штармавое папярэджанне з-за мяцеліцы.



Пошце адданыя

Сучасная пошта актыўна працуе ў сектары лагістыкі, паштова-банкаўскіх паслуг, гандлю і прамой паштовай рассылкі, развівае інфармацыйныя тэхналогіі. Напярэдадні Сусветнага дня пошты карэспандэнтка газеты паразмаўляла з супрацоўнікамі аддзяленняў паштовай сувязі Дзятлаўшчыны і даведалася, як яны прыйшлі ў сваю прафесію, што ўваходзіць у іх абавязкі, ці могуць уявіць сябе ў іншай сферы дзейнасці.

Алена Анатольеўна Альшэўская. Начальнік аддзялення паштовай сувязі "Казлоўшчына".
Я працую ў аддзяленні з 1993 года. Спачатку была тут паштальёнам, потым — аператарам, намеснікам начальніка. 3 1998 года працую начальникам аддзялення паштовай сувязі. Прафесія падабаецца. У мае абавязкі ўваходзіць праца на касе, прыём справаздач ад паштальёнаў. Нашы паштовыя аперацыі — гэта прыём пераводаў, пасылак, заказных лістоў, карэспандэнцыі, паскоранай пошты. Таксама рэалізуем тавары, якія карыстаюцца попытам і калі параўноўваць з магазінамі, маюць
больш выгадную цану. Мяняць прафесію не хачу, бо я ўжо прывыкла працаваць на пошце і мне тут падабаецца. Калегам жадаю любові да сваёй справы, а таксама добрай зарплаты.



Зачэпічы: свята паэзіі і вуліца ў гонар Петруся Граніта

У вёсцы Зачэпічы і аграгарадку Жукоўшчына прайшло абласное свята беларускай паэзіі, прысвечанае 500-годдзю беларускага кнігадрукавання і памяці заходнебеларускіх паэтаў, якія жылі на Дзятлаўшчыне — Нікіфара Жальбы, Гарасіма Праменя, Васіля Струменя, Петруся Граніта, Сяргея Хмары, Ігната Дварчаніна.

Удзел у сустрэчы прымалі прадстаўнікі мясцовай улады, краязнаўцы, літаратары Гродзеншчыны, работнікі бібліятэкі, педагогі, навучэнцы, вяскоўцы. 3 нагоды свята ў наш раён завіталі паэты, пісьменнікі, журналісты, выканаўцы песень на словы беларускіх аўтараў В. Дубатоўскі, С. Чыгрын, М. Канановіч, 3. Бартосік, М. Скобла, В. Сазонаў, С. Чарняк, У. Хільмановіч, Я. Трацяк. Удзельнікі сустрэчы ўсклалі кветкі на вясковых могілках да магілаў паэтаў Гарасіма Праменя і Петруся Граніта.



Ларыса Радзіон: "Жыццё - гэта лесвіца"

Выраз "Настаўнік — гэта не прафесія, а лад жыцця" даўно стаў , крылатым. 3 гэтай думкай поўнасцю згодна настаўніца беларускай мовы Наваельнянскай сярэдняй школы Ларыса Вячаславаўна Радзіон.

3 уласнага вопыту, які налічвае больш за тры дзясяткі гадоў работы ў школе, яна ведае, што настаўнік не можа забыць пра свае школьныя клопаты ні на дзень: яго думкі заўсёды вяртаюцца да вучняў, размовы з калегамі пастаянна тычацца школы.

Ларыса Вячаславаўна любіць сваю прафесію і не шкадуе, што выбрала менавіта яе. Любоў да кнігі, да мілагучнай роднай мовы ёй дасталася ў спадчыну ад бацькоў і класнага кіраўніка — настаўніцы беларускай мовы і літаратуры Дварэцкай сярэдняй школы Ядзвігі Іванаўнай Шмыгінай.



Бібліятэкар Святлана Кашырэц

Бібліятэка, калі ўдумацца, — унікальная ўстанова, якая дапамагае лячыць душы, павышаць прафесіяналізм, пашыраць кругагляд,
духоўна абагачацца. Яе наведваюць чытачы розных узростаў і сацыяльных катэгорый: ад школьніка — да пенсіянера, ад будаўніка — да акадэміка. I вельмі важную ролю ў гэтым храме ведаў мае бібліятэкар. Менавіта ён з'яўляецца пасрэднікам паміж кнігай і чытачом, у многім ад яго залежыць, якія кнігі трапяць у рукі людзям.

Дваццаць тры гады працы ў бібліятэцы прысвяціла жыхарка вёскі Горка Святлана Фёдараўна Кашырэц. Цяпер яна працуе бібліятэкарам Войневіцкай сельскай бібліятэкі-клуба.



"Пажарнай службе лёс прысвяціўшы..."

Людзі na-рознаму прыходзяць у прафесію. Адны знаходзяцца ў пастаянным пошуку, пераходзяць з адной сферы ў іншую.
I нават пасля выхаду на пенсію не могуць зразумець, чаму так і не змаглі знайсці справу па душы. Іншыя... А іншым няма калі
аддавацца разважанням. Яны проста добрасумленна працуюць, радуюцца кожнаму дню, на працягу якога зрабілі штосьці добрае
і карыснае для людзей.

Напярэдадні Дня пажарнай службы я сустрэлася менавіта з такім чалавекам - пазітыўным, дабрадушным, пры гэтым, граматным і прынцыповым спецыялістам, чый лёс — пажарная служба. Ей Сяргей Саламевіч аддаў дваццаць адзін год.



Анатоль Раманенка. Дваццаць гадоў бездакорнай службы

Сёлета спаўняецца 20 гадоў, як на працу дыспетчарам цэнтра аператыўнага кіравання раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях быў прыняты Анатоль Раманенка. Сюды ён прыйшоў не "зялёным" хлопцам: за плячыма была тэрміновая служба ў войсках супрацьпаветранай абароны, а пасля дэмабілізацыі - служба прапаршчыкам у гезгалаўскай ракетнай часці. Так што пра адказнасць, дысцыпліну, таварыскасць ведаў не па кінастужках ці кніжках.

Але служба ў войску — гэта адно, а быць ратаўніком — зусім іншае. Таму апекавацца над новенькім стаў Сяргей Іванавіч Чыгір, начальнік каравула. I сёння Анатоль Раманенка з удзячнасцю прыгадвае яго навуку.