Лёсы людскія



Два юбілеі сям'і Уласевічаў

Цёплае красавіцкае сонейка сагравае зямлю, у такт павевам ветрыка ківаюць блакітнымі галоўкамі першынцы вясны - пралескі, птушкі ўсё весялей шчабечуць за акном, людзі пачынаюць часцей усміхацца, радуючыся спрыяльнаму надвор'ю.



"Француз" і першы трэнер чэмпіёна

Больш за палову стагоддзя ў гарадскім пасёлку Казлоўшчына жыве сям'я педагогаў, а цяпер ужо ветэранаў педагагічнай працы, людзей у гэтых мясцінах вядомых і паважаных, бо выхавалі не адно пакаленне вучняў. Гэта Вячаслаў Пятровіч і Ала Пятроўна Казакі. Шмат гадоў яны адпрацавалі ў мясцовай школе.



3 верай у жыццё і людзей

Пра былую настаўніцу, мудрую, шчодрую на дабрыню жанчыну, шчаслівую матулю і бабулю, старасту вёскі Чырвоны Бор Яўгенію Уладзіміраўну Філідовіч.



Жыццё мяне і вучыла, і мучыла, і радавала

Сёлета свой 90-гадовы юбілей адзначыў жыхар гарадскога пасёлка Казлоўшчына Сцяпан Рыгоравіч Дзянісік. Да нядаўняга часу ён узначальваў савет ветэранаў Казлоўшчынскага сельвыканкама, раней працавау пажарным, 32 гады быў начальнікам мясцовай пажарнай часці, з'яўляўся дэпутатам.



Каханне, мацнейшае за брыльянт

Брыльянт — самы трывалы мінерал у прыродзе. Паспрабуеце разбіць яго малатком — нічога не атрымаецца. Акрамя таго, гэты камень вельмі прыгожы і каштоўны. Нездарма 60-гадовы юбілей сумеснага жыцця называюць брыльянтавым вяселлем. Калі трывалую сямейную сувязь, заснаваную на глыбокай павазе і каханні, удаецца зберагчы і пранесці праз многія-многія дзесяцігоддзі — гэта шчасце.

60 гадоў таму, 2 ліпеня 1957 года, клятву маладажонаў далі мае прадзядуля і прабабуля — Валянцін Канстанцінавіч Папоў і Ядвіга Антонаўна Матусевіч, а сёлета яны рыхтуюцца адсвяткаваць сваё брыльянтавае вяселле. Для мяне прабабуля і прадзядуля — яскравы прыклад мудрасці, кахання, дабрыні.



Добрай душы чалавек

К. Ушынскі сказаў: "Калі вы ўдала выбераце працу і ўкладзяце ў яё ўсю сваю душу, то шчасце само адшукае вас". Шчаслівай у прафесіі была наша ранейшая калега, выхавальніца Казлоўшчынскага яслі-сада Зінаіда Аляксееўна Ганчарук — добрай душы чалавек. Прафесія выхавальніка — адна з самых запатрабаваных і нялёгкіх. У садку дзяцей вучаць усяму, што спатрэбіцца ў далейшым жыцці — стараннасці, акуратнасці, сумленнасці, уменню сябраваць. Каб сфарміраваць такія якасці, выхавальнік павінен і сам быць мудрым, цярплівым, вельмі разумным чалавекам. Гэта прафесія пакараецца не кожнаму.

Зінаіда Аляксееўна Ганчарук нарадзілася 7 сакавіка 1947 года у весцы Дзям'янаўцы Жалудоцкага (цяпер Дзятлаўскага) раёна.



К.Дуброўская: "Працаваць было цікава"

Удзельнікі гуртка "Юны журналіст" сярэдняй школы №3 горада Дзятлава любяць сустракацца з цікавымі людзьмі. Нядаўна вырашылі сустрэцца з былой настаўніцай матэматыкі нашай школы Кацярынай Адамаўнай Дуброўскай, якая сёлета адсвяткавала свой юбілейны дзень нараджэння. Кацярына Адамаўна пражыла цікавае жыццё і згадзілася расказаць юным журналістам пра асноўныя яго моманты.

— Нарадзілася я на Віцебшчыне, у вёсцы Кобызева, якая знаходзіцца за 20 кіламетраў ад Оршы. Гзта вельмі прыгожыя мясціны: рака, сенажаць, зусім побач — лес. Бацькі працавалі ў калгасе: бацька — кавалём, маці — паляводам. Да бацькі часта звярталіся па дапамогу аднавяскоўцы: то плуг паправіць, то граблі, то сякач зрабіць. Ён ніколі не адмаўляў і грошай за работу не браў. У вёсцы ўсе дапамагалі адзін аднаму. Мяне і маіх сясцёр (іх у мяне было тры) з дзяцінства прывучалі да працы. Бацькі вярталіся з работы позна, таму хатнія абавязкі мы дзялілі на чатырох, згодна з узростам кожнай. Зарплата калгаснікаў на той час была нязначнай, таму і дзеці старался дапамагаць дарослым, чым маглі. Мы з сёстрамі ўлеткў збіралі ягады і грыбы, вазілі іх у Оршў на базар. На заробленыя грошы набывалі сабе падручнікі да новага навучальнага года і школьную форму. Працаваць было цікава. Я і цяпер вельмі люблю хадзіць па грыбы і ягады, добра арыентуюся нават у незнаемым лесе.



Слова пра дырэктара

Любая школа пачынаецца з дырэктара. Ён падобны да рэжысёра, які ставіць спектакль, хоць сам і не заўжды выходзіць на сцэну. Яго ўпэўненасць у поспеху зараджае аптымізмам, дапамагае паверыць у свае сілы. Такім чалавекам і кіраўніком шмат гадоў быў Іосіф Міхайлавіч Марцінчык. Яго імя вядома многім жыхарам нашага раёна. Аб ім з цеплынёй адгукаюцца былыя выпускнікі і работнікі Яварскай сярэдняй школы.

Усё пачыналася так. Шмат гадоў таму выпускнік Рудаяварскай школы Іосіф Марцінчык вырашыў стаць настаўнікам. Яго мара ажыццявілася пасля заканчэння Бераставіцкага педагагічнага вучылішча, Гродзенскага педагагічнага інстытута і службы ў арміі. 3 1969 года Іосіф Міхайлавіч пачаў настаўнічаць у Малашастакоўскай васьмігодцы. 3 1976 па 1978 гады працаваў на пасадзе дырэктара Падвялікаўскай васьмігадовай школы. У 1978 годзе ўзначаліў педагагічны калектыў Яварскай сярэдняй школы.



І. Бубноўская: "Кожны новы дзень - радасць для мяне"

Удзельнікі гуртка "Юны журналіст" сярэдняй школы №3 горада Дзятлава ўпэйнены, што сярод нашых землякоў, у тым ліку сярод педагогаў школы, есць шмат цікавых людзей. Нядаўна свой юбілейны дзень нараджэння святкавала Ірына Іванаўна Бубноўская. Юныя журналісты пацікавіліся ў юбіляркі пра яе жыцце.

— Мае ўспаміны пра дзяцін-ства, — расказвае Ірына Іванаўна, і звязаны з вёскай Колкі, што знаходзіцца за тры кіламетры ад гарпасёлка Казлоўшчына. Там я нарадзілася і скончыла пачатковую школу, якая працавала ў дзве змены. Веска на той час была вялікая, вясёлая, гаспадаркі моцныя, людзі працавітыя.



Родны дом там, дзе жыве матуля

Ёсць такія людзі, сустрэчы з якімі ўзбагачваюць жыццё і вымушаюць задумацца, а часам і зусім перагледзець уласныя стэрэатыпы.