№56



"Пажарнай службе лёс прысвяціўшы..."

Людзі na-рознаму прыходзяць у прафесію. Адны знаходзяцца ў пастаянным пошуку, пераходзяць з адной сферы ў іншую.
I нават пасля выхаду на пенсію не могуць зразумець, чаму так і не змаглі знайсці справу па душы. Іншыя... А іншым няма калі
аддавацца разважанням. Яны проста добрасумленна працуюць, радуюцца кожнаму дню, на працягу якога зрабілі штосьці добрае
і карыснае для людзей.

Напярэдадні Дня пажарнай службы я сустрэлася менавіта з такім чалавекам - пазітыўным, дабрадушным, пры гэтым, граматным і прынцыповым спецыялістам, чый лёс — пажарная служба. Ей Сяргей Саламевіч аддаў дваццаць адзін год.



Анатоль Раманенка. Дваццаць гадоў бездакорнай службы

Сёлета спаўняецца 20 гадоў, як на працу дыспетчарам цэнтра аператыўнага кіравання раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях быў прыняты Анатоль Раманенка. Сюды ён прыйшоў не "зялёным" хлопцам: за плячыма была тэрміновая служба ў войсках супрацьпаветранай абароны, а пасля дэмабілізацыі - служба прапаршчыкам у гезгалаўскай ракетнай часці. Так што пра адказнасць, дысцыпліну, таварыскасць ведаў не па кінастужках ці кніжках.

Але служба ў войску — гэта адно, а быць ратаўніком — зусім іншае. Таму апекавацца над новенькім стаў Сяргей Іванавіч Чыгір, начальнік каравула. I сёння Анатоль Раманенка з удзячнасцю прыгадвае яго навуку.



АД ПРЫЗВАННЯ ДА МАЙСТЭРСТВА

Ірына — гэта мір. Так перакладаецца з грэчаскай мовы яе імя. I не выпадкова, бо нарадзілася яна ў 1946 годзе, калі наш народ святкаваў першую гадавіну Перамогі, калі ўсе марылі пра мірнае жыццё, стваралі сем'і, гадавалі дзяцей. Так пачынаўся жыццёвы шлях былой настаўніцы Наваельнянскай сярэдняй школы Ірыны Уладзіміраўны Маліка, якая нядаўна адзначыла сваё 70-годдзе.

Жыццё Ірыны Уладзіміраўны складвалася па-рознаму. Але ёй, як усяму старэйшаму пакаленню, уласцівы жыццяздольнасць, уменне бачыць навокал шмат пазітыву, вырашаць праблемы і знаходзіць выйсце са складаных сітуацый.



ДЗМІТРЫЙ КУЗЬМА: "ГІСТОРЫЯ - ГЭТА ЯК КАРАНІ Ў ДРЭВА"

Сёлета Дзятлаўскаму гісторыка-краязнаўчаму музею спаўняецца пяцьдзясят гадоў. Яго пачатковы шлях звязаны з імем заснавальніка і першага дырэктара музея Міхася Петрыкевіча. Цяперашні калектыў мурея ўзначальвае Дзінара Харошка. Працуе ў калектыве шэраг маладых супрацоўнікаў. Адзін з іх — Дзмітрый Кузьма, старшы навуковы супрацоўнік. У інтэрв'ю ён расказаў аб асаблівасцях сваёй работы і захапленнях.

— Дзмітрый, на пачатку раснажыце пра сябе? Адкуль вы родам?
— Я нарадзіўся на дзятлаўскай зямлі, у Раклевічах. Вышэйшую адукацыю атрымаў у Мінску, на гістарычным факультэце БДУ. Затым паступіў у аспірантуру, Ужо амаль завершана кандыдацкая дысертацыя па тэме "Грамадска-палітычная думка ў Беларусі ў 19-ым стагоддзі".



3 ДНЁМ ВЫЗВАЛЕННЯ, РОДНАЯ ВЕСКА!

Менавіта пад такой назвай прайшло мерапрыемства ў вёсцы Зарой. I невыпадкова, што адбылося яно 9 ліпеня: менавіта ў гэты дзень у 1944 годзе 334 стралковы полк 120 гвардзейскай дывізіі вызваліў вёскі Зарой, Кузьмічы, Барышына, Касцюкі, Данілавічы, Дварэц.

Свята пачалося з мітынга-рэквіема ля помніка закатаваным мірным жыхарам. У жалобе прысутныя слухалі аб жудасных падзеях, якія адбываліся тут у часы вайны. Пасля хвіліны маўчання да падножжа помніка былі ўскладзены жывыя кветкі і гірлянда, як даніна вялікай пашаны да загінулых.



СВЯТА РЫБАКА Ў ГЕЗГАЛАХ

23 ліпеня ў пасёлку Гезгалы, каля возера, праходзіла Свята рыбака. Афіцыйнае адкрыццё было прызначана на 11 гадзін, аднак для некаторых удзельнікаў яно пачалося значна раней - у 6 гадзін раніцы.

Каля возера сабраліся аматары рыбнай лоўлі. Праўда, няшмат, 8 чалавек. Жараб'ёўкай вызначыліся з месцамі рыбалкі і пачалі закідваць вуды ды спінінгі. Паводле ўмоваў конкурсу, рыбакам патрэбна было да 10.30 налавіць найбольш рыбы. Карыстацца плаўсродкамі арганізатары забаранілі, лавіць дазволілі толькі з берага.



СЕЛЬСКІ СХОД У РАКЛЕВІЧАХ

У аграгарадку Раклевічы адбыўся сельскі сход па пытаннях бяспекі жыццядзейнасці, папярэджання надзвычайных сітуацый і аховы правапарадку. У ім узялі ўдзел намеснік старшыні Дзятлаўскага райвыканкама Ігар Кухарэвіч, першы намеснік начальніка Дзятлаўскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях Уладзімір Кажала, старшыня Дзятлаўскага сельвыканкама Аляксандр Маркушэўскі, начальнік аддзела адукацыі, спорту і турызму Дзятлаўскага райвыканкама Наталля Белавус. На сходзе прысутнічалі прадстаўнікі Дзятлаўскага раёна электрычных сетак і Дзятлаўскага раёна газазабеспячэння.

Мерапрыемству папярэднічала сустрэча мясцовых дзяцей з пажарнымі. Супрацоўнікі пажарнай аварыйна-ратавальнай часці №1 горада Дзятлава прыбылі ў Раклевічы на спецтэхніцы, прадэманстравалі малечы тэхнічныя магчымасці сучасных ратаўнікоў. Садкоўцы адказалі на пытанні віктарыны, "выклікалі" ратаўнікоў, пабылі ўнутры пажарнай машыны і атрымалі прызы.



Лілеі залатога кахання

З чаго пачынаецца каханне і як захаваць гэты дар на ўсё жыццё? Мяркую, дакладна адказаць на пастаўленае пытанне могуць не тэарэтыкі-філосафы, якія проста разважаюць над зададзенай тэмай, а тыя сем’і, гісторыя якіх налічвае некалькі дзясяткаў гадоў.

Іх сумесная гісторыя пачалася з дзіцячага сяброўства, якое паступова перарасло ў сімпатыю, каханне, сям’ю. Сёння ёй ужо пяцьдзясят адзін год. І яе бясцэнным багаццем з’яўляюцца дзеці, унукі і праўнучка з мілагучным імем Ангеліна.

Летась усе яны сабраліся разам на залаты юбілей сваіх дарагіх мамы і таты, бабулі і прабабулі Веры Васільеўны і Баляслава Францавіча Крукоўскіх, жыхароў вёскі Хрольчыцы.



Як і дзе адпачывае моладзь дзятлаўшчыны

Лета — час адпачынку, і пераважна на гэты сезон людзі стараюцца запланаваць свой водпуск. А дзе і як ён будзе праходзіць, залежыць толькі ад фантазіі і фінансавых магчымасцяў самога чалавека. Адны стараюцца паехаць на марскі курорт, другія імкнуцца наведаць гістарычна-культурныя аб’екты, а некаторыя, наогул, аддаюць перавагу актыўнаму адпачынку і пешаму турызму.

Карэспандэнтка газеты пацікавілася ў самых актыўных і ініцыятыўных жыхароў Дзятлаўшчыны, працоўнай моладзі: дзе яны правялі свой самы незабыўны адпачынак, як плануюць правесці працоўны водпуск сёлета, куды мараць паехаць у ідэале, калі выдасца такая магчымасць?



Бабуля Аляксандра

Аляксандры Аляксандраўне Варонка, жыхарцы вёскі Бярозаўка, — 95 гадоў. Нягледзячы на такі паважаны ўзрост, яна па-ранейшаму застаецца актыўнай гаспадыняй. Трымае курэй, сама даглядае агарод. А ў момант нашага прыезду жанчына збірала шчаўе. «Збіраю шчавельчык, каб пасля ўнучка змагла прыгатаваць халаднік» — патлумачыла бабуля Аляксандра.

Усё жыццё яна была нястомнай працаўніцай. Рана застаўшыся без мужа, яна тым не менш працягвала трымаць вялікую гаспадарку, разводзіла пчолаў, працавала ў калгасе. Была і добрай рукадзельніцай.