Зінчанка І.

warning: Creating default object from empty value in /var/www/t-av/data/www/dyatlovo.info/modules/taxonomy/taxonomy.module on line 1390.


Навядзём парадак на могілках

Набліжаецца Вялікдзень, а за ім прыйдзе і Радуніца - Дзень памінання памерлых. У гэты дзень многія веруючыя прыйдуць на могілкі, каб ушанаваць памяць родных, сваякоў, сяброў, каб прынесці ім радасную вестку аб Уваскрэсенні Хрыстовым. Адсюль і назва свята — Радуніца.

На Светлай Сядміцы наведваць месцы пахаванняў не пажадана. Справа ў тым, што першы тыдзень пасля Вялікадня - час асаблівай радасці для ўсяго жывога на зямлі. Могілкі - гэта тое месца, якое звязана з жалобай, смуткам, слязамі. Каб не азмрочваць сябе і блізкіх у гэтыя светлыя дні цяжкімі ўспамінамі, на Светлай Сядміцы лепш наведваць царкву, рабіць справы міласэрныя ў памяць аб тых, хто пайшоў з гэтага свету.



Праслаўленне Божай Маці

У пятую суботу Вялікага посту царква праслаўляе Божую Маці. Служба, якая ажыццяўляецца напярэдадні вечарам, называецца Субота Акафіста. Гэта — самы яркі і ўрачысты момант у царкоўным богаслужэнні за перыяд святой Чатырохдзясятніцы. Але што мы ведаем пра гэтае свята?

Для большасці тых, хто прыходзіць у храм Божы, слова "акафіст" нічога не гаворыць. Між тым, гэта — грэчаскае слова, якое абазначае "чытанне, за якім сядзець не належыць". Акафіст праслаўляе святасць таго, у чый гонар ён ажыццяўляецца.

Часцей за ўсё ўсхваляльна-дагматычныя тэксты прысвячаюцца Багародзіцы. I гэта невыпадкова. Яна з'яўляецца Маці таго, хто сваім слаўным Уваскрэсеннем адкрыў кожнаму, хто жадае выратавання, паўнату даброт у вечнасці.



Сорак Севасційскіх мучанікаў

22 сакавіка - дзень вясновага раўнадзенства. 3 гэтага часу светлавы дзень бярэ верх над цёмным перыядам сутак. Лічыцца, што з гэтага дня вясна канчаткова уступав ў свае правы.

Нашы продкі святкавалі ў гэты дзень Саракі. Адным з галоўных атрыбутаў свята лічылася печыва, якое па форме нагадвала жаўрукоў. Раніцай гаспадыні выпякалі гэты пачастунак і адорвалі ім сваіх блізкіх. Гэты абрад у некаторых мясцінах захаваўся і па сёння. Ён сімвалізуе гуканне вясны, надзею на тое, што хутка прыйдзе цяпло, а надакучлівая зіма з холадам сыдзе.

Назва народнага свята пайшла ад царкоўнай урачыстасці ў гонар сарака Севасційскіх мучанікаў. Іх памяць шануецца ў гэты сакавіцкі дзень. Сорак Севасційскіх мучанікаў складалі ганаровую дружыну воінаў. Вызначаліся яны мужнасцю, непераможнай у бітвах, вялікай мудрасцю і моцнай верай у Адзінага сапраўднага Бога.



Вялікі пост

У праваслаўных вернікаў — Велікодны пост. Ён працягваецца сорак дзён ва ўспамін саракадзённага посту Госпада Ісуса Хрыста ў пустыні перад выхадам на сваё хвалебнае служэнне. Разам з тым, з надыходам поснага перыяду рэдка якія СМІ абыходзяць сваёй увагай гэты момант нашага жыцця.

Здавалася б, пра пост сказана вельмі многае. Што яшчэ можна сказаць? Тым не менш, не кожны ведае, як праходзіць пост у саміх манастырах, як праходзяць яго людзі, якія назаўсёды вырашылі звязаць сваё жыццё са служэннем Богу. Напружанасць нашага жыцця, штодзённая мітусня і пагоня за кавалкам хлеба не даюць магчымасці звычайнаму чалавеку апынуцца хаця б на тыдзень у той атмасферы, у якой праводзіць яе манах. Між тым, цікавасць да гэтага пытання, як паказвае практыка, вялікая. 3 правядзеннем самага складанага тыдня Велікоднага посту я хачу пазнаёміць чытачоў.



Помнім бацькоў сваіх

У другую (10 сакавіка), трэцюю (17 сакавіка) і чацвёртую суботу (24 сакавіка) Велікоднага посту ва ўсіх праваслаўных цэрквах праходзяць памінальныя бацькоўскія суботы.

Памінанне тых, хто ўжо адышоў у іншы свет, ляжыць у завяшчанні, якое загадвае памінаць нашых настаўнікаў. Паміраючы, чалавек не заўсёды паспявае прынесці годны плен пакаяння за свае грахі. Тым не менш, адплатай за грэх, па словах святога апостала Паўла, з'яўляецца смерць (Рым. 6:23).

Страшней за ўсё — смерць душы, якая ніколі не павінна была ўбачыць смерці, але добраахвотна пазбавіла сябе надзеі на вечную асалоду. Смерць пачынаецца тады, калі чалавек добраахвотна пазбаўляе сябе стасункаў з Богам.



Няшчасці - лекары душы

Неаднаразова мы чулі аб тым, што Гасподзь любіць нас. Любіць настолькі, што "аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб усякі веруючы ў Яго не загінуў, але меў жыццё вечнае" (Ін. 3,6). Таксама кожны з нас ведае аб тым, што Богу няма нічога немагчымага, але ўсё служыць яго святой волі.

"Тады, — спытаюць некаторыя, — навошта мы пакутуем так часта ад скрухі, хваробы і іншых жыццёвых нягодаў. Чаму той, каму такі дарагі чалавек, паводле Евангелля, пасылае землятрусы, паводкі, голад, холад і іншыя бедствы, якія забіраюць раптоўна сотні, а, часам, і тысячы жыццяў ні ў чым невінаватых людзей. Ці няма тут супярэчнасцяў з Божым планам аб кожным з нас?"



Дзе жыве каханне?

Стаяў шэры дажджлівы дзень. У такія дні наўрад ці хто адважыцца на прагулку, не баяўшыся падхапіць назаўтра лёгкую прастуду.

Каханне ішло па вуліцы чалавечых сэрцаў, стукаючыся ў самотныя душы. Усімі сіламі яно спрабавала ажывіць іх гаспадароў, але толькі холад абыякавасці, цемра злосці і знежывелая чэрствасць свінцовым бляскам адлюстроўвапіся ў счарнелых вокнах.

Некаторыя з жыхароў хат усе ж такі, пачуўшы стук, спачатку падыходзілі і нават старанна спрабавалі разгледзець нешта, але непераможны Гонар і яго сястра Злапамятнасць заступалі ім шлях, і бедныя людзі, не здолеўшы нічога разгледзець, толькі збянтэжана паціскалі плячамі і адыходзілі. А Каханне зноў накіроўвалася ў шлях, спрабуючы знайсці сабе прыстанак.



Як перамагчы свае страхі і забабоны

Забабоны і страхі праследуюць многіх з нас. "Забыўся ключы ці тэлефон па дарозе на працу, вярніся і абавязкова паглядзі на сябе ў люстэрка", - усплывае ў памяці напамін жонкі. "Стрыгчыся, мыцца, мяняць вопратку напярэдадні важнай справы нельга — не будзеш мець поспеху", — падказвае лепшы сябар. Дождж пайшоў перад выхадам на працу або чорны кот перабег дарогу — нам адразу бачацца няўдачы ў справах.

Гэта толькі невялікая частка таго, у што верыць амаль кожны з нас. Але ці варта давяраць усяму гэтаму? Як ставіцца да забабонаў? I, галоўнае, як пазбавіцца ад страху перад звычайнымі з'явамі навакольнага свету, перастаць быць залежнымі ад таго, што ўяўляе сабой частку нашага жыцця?



Хрышчэнне - шлях да выратавання

Таінства Хрышчэння было заснавана Госпадам Ісусам Хрыстом амаль дзве тысячы гадоў таму. Хрысціўшыся ў водах Іардана з дапамогай апошняга з прарокаў Іаана Прадцечы, у канцы свайго зямнога жыцця Выратавальнік даў наказ сваім вучням: "Хто будзе верыць і хрысціцца, выратаваны будзе; а хто не будзе верыць, асуджаны будзе" (Мк. 16,16). Іншым разам ён сказаў і больш падрабязна: "Дык ідзіце, навучыце ўсе народы, хрысцячы іх у імя Айца і Сына, і Святога Духа, вучачы іх захоўваць усё, што я наказаў вам..." (Мф. 28, 19-20).

3 тых часоў і па сёння Таінства Хрышчэння застаецца самай важнай падзеяй у жыцці кожнага веруючага чалавека. Важнай таму, што цяпер хрышчаны чалавек набывае для сябе статус хрысціяніна, атрымлівае права паунацэннага царкоўнага жыцця праз удзел у Таінствах, устаноўленых Святой Царквой, а жыццём, дастойным веруючага чалавека, яму адкрываецца магчымасць стаць спадчыннікам Царства Хрыстова.